#22: Knife Fighting / Eskrima

Vechten met een mes!

Via een website had ik me aangemeld voor een training Jeet Kune Do, maar hier bleken ze al een tijd mee te zijn gestopt. In plaats daarvan deden ze nu 1 uur een “beetje van alles” en 1 uur Eskrima. En gelukkig mocht ik gewoon mee doen! Het eerste uur, of beide, wat ik wilde.

En ik wilde dat laatste!

We begonnen met wat stoten en trappen, die, als ik het goed begreep, uit het Jeet Kune Do komen. Uitdaging: met rechts voor staan. Al 21 dagen sta ik met rechts achter. Dammit!
Nu was m’n jab ineens met rechts, maar wel schuin naar de rechter handschoen van de ander.

Kortsluiting.

Vervolgens vechten met een mes. Wow, dat was best freaky. Iemand denkbeeldig een hoek geven… mwoah, kan ik aan wennen. Maar een buik opensnijden of een steek in de keel….wajo!

Daarna dus een uur Eskrima (Filipijnse krijgskunst, met wapens zoals deze stok)

Ik heb mezelf net even uitgelachen toen ik de foto zag… maar m’n tegenstander staat er wel heel stoer op!

dag22_knife

#21: Kickboksen

Krak.

Dat was ‘m.

Mijn breekpunt.

Tranen in m’n ogen. Maar in compleet positieve zin. Laat ik even bij het begin beginnen.

Ooooh crap” dacht ik, toen ik de kleedkamer binnenliep en Jaike zag staan. Remember karateka / MMA-beest van gisteren?  Ja, zij dus. “Goh..euh.. ga jij de training geven vandaag?” vroeg ik, nog met een klein sprankeltje hoop dat ze alleen zou komen kijken (lekker naïef, lex). “Jup”
Ooooh crapcrap

Een jaar en 3 maanden geleden heb ik een keer ‘oliebollen-training’ gehad. Jaike kwam toen invallen bij de zelfverdediging-groep en het was de 1e training van januari. Het feit dat ik het nog kan herinneren zegt genoeg, toch?!

Ik hoef jullie niet te vertellen dat ik moe ben, dat ik spierpijn heb… en ik hoef jullie ook niet te vertellen dat ik hoopte dat ze rustig aan deed. Ik werd bang.

Ook dat was naïef gedacht van mij. Rustig aan? Helllll no! Dit was denk ik één van de zwaarste trainingen van deze 21 dagen.

Toen ik dacht dat de warming-up bijna ten einde was (en m’n tong al op de grond lag), begon ’t pas. Het was tijd voor amrap, een bekend begrip voor de crossfitters onder ons. As Many Rounds As Possible. We kregen 4 oefeningen (1 ronde), 8 minuten de tijd en 1 simpele opdracht: maak zo veel mogelijk rondjes als mogelijk. Ik werd aangewezen als team-captain van een team van 3 (waaronder nog een Alexandra, hoe leuk!), ik telde de rondjes en schreeuwde onze stand als er weer een rondje op zat. We mochten pas beginnen met het volgende rondje als het laatste teamlid klaar was. Volgen jullie het nog? Het belangrijkste van alles: je wil niet verliezen. Alleen de winnaar hoefde geen burpees te doen, en de allerlaatste team zou ’t helemaal te verduren krijgen. Beast-mode on en stuk gaan dus.

Ik ben stiekem wel een beetje trots dat wij 2e werden van de 6 teams, met 9 rondjes! Gelukkig geen burpees, want hier zat een les achter. (we komen dichter bij het breekpunt, voelen jullie ‘m al?) Jaike was trots. We hebben gewerkt als vechtersbazen. Je gaat door, ook al bent je helemaal op. Je motiveert je team, stoppen is geen optie! Één iemand werd zelfs lijkbleek en viel bijna flauw.

Jaike vertelde: Iedereen heeft die stem in z’n hoofd, die komt met excuses. Die roept: ik kan dit niet meer. Ik wil niet meer. Iedere vechter heeft die stem. Iedere vechter is bang als die de ring in stapt.
“Je moet niet bang zijn” is bullshit advies.
Iedereen is bang. Maar je zet door, je moet wel. In dit geval moest je wel, omdat ik stond te schreeuwen, omdat je weet dat je team op je wacht en omdat verliezen echt geen optie is.

Nog duizelig en snakkend naar adem sta ik daar, meegenomen in haar verhaal. “Net zoals Alexandra…” (schrik!) “die knokt om iets bij te dragen aan de samenleving. Daar staan wij voor.”

And there it was… *Krak*

Tranen in m’n ogen. Deze uitgeputte, labiele toestand maakt me een emotionele troela. Ik zou momenteel al kunnen janken bij GTST. Snel wegvegen die tranen, laat Jaike het niet zien (wacht, crap, ze zal dit ook lezen). Maar wat ze allemaal zei raakte me echt. Ik dacht aan Charlotte, die ook bang was. Die er ook voor ging, met 1 simpele reden: je moet wel.

Om het allemaal nóg een stapje emotioneler te maken sprak ik aan het einde van de training een dappere dame die bostkanker overwonnen heeft. Ze zei dat ze weer aan het opbouwen was, maar van het ‘opbouwen’ heb ik niets gemerkt. Ze vocht gewoon keihard, respect! En toen kwam ook nog even lieve Fatima met de klapper. Vorige week vroeg ze hoe het ging met m’n challenge en piepte ik “soms ben ik wel even klaar met al die klappen en agressiviteit en denk ik; ik ben toe aan een knuffel”. Vandaag had ze een symbolische knuffel voor me (en ook een paar echte), en gaf ze mij deze mooie bloem. Hoe lief!dag21_kickboksen

Oke.. ahum… verder was de les ook heel stoer. Ik heb heel hard geslagen. En ik werd heel hard geslagen. Ik keek er ook nog heel boos bij. Onwijs kick-ass. Oke?!!

 

#20: Wedstrijdselectie karate, doe maar een dubbele

De wekker ging vroeg vandaag. Vanuit een diepe slaap deed ik 1 oog open…

Huh moet ik werken?
Onee. het is zondag.
Oja. Ik ga zo trainen.

Faaackkk het is vroeg. Ik sla de deken van me af en..
Faaackkk, spierpijn in m’n armen!

Waarom doe ik dit ook al weer?….

Om zo’n 685 redenen! Hell yeah! De stand was vanmorgen namelijk €685 euro voor stichting Roparun, yesss! Dit maakt me ZO blij! Doei brakke zondags-kop, hallo motivatie!

Ik verlaat sluipend m’n huis met nog 3 jaloers-makende uitslapers (we hadden logees) en spring op de fiets naar Karate030. Had ik al gezegd hoe tof Karate030 is? Bij deze nogmaals; wat een top club! Ik kreeg van de week een Facebook bericht: “Zin om met de karate wedstrijdselectie mee te trainen?” Euh.. Ik?! Maar hee, super leuk!

Toen ik vanmorgen aankwam zei sensai Jaike (karateka en mma-beest, die ontzettend aardig en grappig is, maar in een gevecht angstaanjagend): “Oh.. je bent er al.” Bleek dat ik een uur te vroeg was. “Dit is selectie B en eigenlijk moet je meetrainen met selectie A, die is hierna. Woon je vlakbij?”
“Hmm nou niet echt ver maar ook niet echt dichtbij…” Mijn spierpijn-benen protesteerde meteen tegen ’t idee van een fietstochtje extra. “Kan ik niet meedoen met selectie B?” Ik vond dat stiekem eigenlijk al spannend genoeg. “Weetje wat, zei Jaike, ik sponsor je nóg een keer met €50,- als je beide doet.”

Whuuuuttt? How can I say no, right? Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb er weer een training op zitten van 2,5 uur en de teller staat nu op €735!!!

dag20_wedstrijdselectie

Jaike is mijn heldin van de dag. EN ze heeft ook een talent voor seflies. Dus vandaag krijgen jullie er 3!

Links: selectie B. Lieve kids right? Nou… they kicked my ass.
Rechts: selectie A. Ze leerden me beter counteren en deelden één van hun (ga-ik-lekker-nie-zeggen-nie) wedstrijd tactieken.

Met deze dubbele portie sluit ik 2/3e af! De laatste 10 dagen gaan in! Sponsor jij me ook?

Voor verwenweekenden voor mensen met kanker. Voor gasthuizen voor kinderen die daar kunnen bijkomen tussen behandelingen door. Voor praatgroepen voor terminale patiënten. Voor hoofdhuidkoelsystemen waardoor haar-uitval minder wordt. Bekijk de doelen, volg mijn gevecht en sponsor mee! 😀

#19: Grappling

Lekker uitgeput typ ik deze blog in de trein van A’dam naar Utrêg. Ik probeer elke dag zo beeldend mogelijk mijn ervaring van de dag te beschrijven en jullie mee te nemen in deze challenge, maar ik heb er vandaag wat moeite mee. Hoe leg ik in hemelsnaam uit hoe stoer dit was? 😀

Ik heb mee getraind in Grappling met een groep BJJ-ers waar Cynthia Noordzee traint (de kampioene waar ik ’t gisteren over had) Zoals verwacht, werd hier ook op hoog niveau getraind. Een groep vol vechtersbazen! De meeste trainen vaker in de week, ook in meerdere vechtsporten. En dat was te merken. Aan het einde gingen we sparren en heb ik 1 ronde langs de kant gekeken. Mennn wat is dat cool om zo’n profi sparringspartij te zien! 2 in-beast-mode vechters die met een rood bezwete kop boven en onder elkaar worstelen om armen, benen en hoofden in posities te krijgen waardoor de ander niet anders kan dan aftikken. Nogmaals, bijna onmogelijk om uit te leggen.

image

Tijdens het (poging tot) aanzetten van een arm-klem in side-position, even lachen voor de foto!

#18 – part 2: Kendo

Na de teleurstelling dat Irish Stick Fighting niet doorging, mocht ik vandaag toch met een “stok” vechten.  Voordat ik boze kendoka’s achter me aankrijg: het is geen stok! Het is een Shinai.

Op de meeste foto’s die voorbij komen zie je een gymzaal op de achtergrond, maar vandaag was ik in een mooie dojo. Echt een prachtige plek, zomaar aan de oude gracht.

Ook vandaag was het een training van meer dan twee uur. Ik vond het erg indrukwekkend! Er word veel ‘geschreeuwd’ en je loopt stevig in op je tegenstander, met je Shinai dus. Zie je het beeld even voor je? Dan ren je toch het liefst heel hard weg? Ook het pak wat gedragen wordt en de enorme discipline die bij deze club heerst was indrukwekkend. Gaaf!

dag18_kendo

Psstt.. ik ben een beetje zenuwachtig voor morgen! Ik ga mee trainen met iemand die Dutch Champion is in..*verrassing*. En 5 toernooien 5 x goud won! Als ik dat maar overleef… Nieuwsgierig? Stay tuned! Wil je me een hart onder de riem steken? Sponsor mij! 

Enjoy your friday-night! Ik ga genieten van mijn grootse vriend die ik het meeste mis deze maand: mr. bed! ❤

#18 part 1 – Deze is voor jou

Vandaag is het een half jaar geleden dat lieve Charlotte overleed aan Leukemie. Ik ga hier geen zware blogpost over schrijven. 1. Omdat ik toch de juiste woorden niet kan vinden en 2. Omdat ik Charlotte in m’n achterhoofd: “atje emo!” hoor roepen…

Ik wil wel benadrukken hoe belangrijk de opbrengst van deze actie is. Charlotte heeft geknokt, en heeft het zeker niet makkelijk gehad. Stichting Roparun steunt mensen met kanker door hun leven, voor zover mogelijk, te veraangenamen. In deze post doe ik wederom een oproep op mij te sponsoren. Dit keer vraag ik het niet voor mijn blauwe plekken of voor extra motivatie, maar simpelweg omdat – zoals Charlotte het op haar heerlijk nuchtere manier zei – “kanker gewoon kankerkut is.”

dag18_char

#17: Kempo

Weer iets nieuws; Kempo! Toch elke keer wel een beetje spannend hoor, als je bij een nieuwe club komt aanzetten. Maar ook hier werd ik weer heel hartelijk ontvangen!

Het was een training van 2 uur. Zo’n 50 minuten conditietraining, 10 minuten lenigheidsoefeningen en het laatste uur oefenen in vormen, standen, stoten en trappen.

dag17_kempo

Het is wel duidelijk wie de newbie was, ik houd mijn handen verkeerd. Whoops!

#16: Zelfverdediging

Ja, probeer deze foto is uit te leggen… Dit zijn dus een paar power-vrouwen van mijn vaste club  (zelfverdediging doe ik nu zo’n 1,5 jaar, zie blog dag #2 ).

Deze challenge heeft ook een mini-challenge: elke dag weer een leuke foto. Er is meestal tijdens de training geen tijd om foto’s te maken en achteraf voel ik me soms toch ook wel bezwaard om het te vragen. Maar met elke dag een kleedkamer-selfie houd ik jullie ook niet geboeid!

Toen we al bezig waren met het opruimen van de matten en de groep na ons al begon met opwarmen schoot het me te binnen: oja, een foto. Nou, even een snelle groepsfoto in de kleedkamer dan. Maar één van de meiden riep enthousiast, “laten we een foto maken van het laatste wat we oefende! Dat ene met guard!”
“Of nee, iedereen een andere grond-positie!” riep iemand anders.
“Of, de headlock!”
“Jajaja, als jij nou even Mirre optilt, dan doe ik … ”

Zoveel enthousiasme! Binnen no-time had Meryem m’n telefoon al in d’r handen en positioneerde Fatma ons wel even.

Meiden… jullie. zijn. awesome.

dag16_zelfverdediging

Dit is dus het resultaat als je in guard gehouden wordt op de grond en jezelf eruit weet te krijgen door op te staan. Tadaaa!

Hoeveel levert dit mooie plaatje op? Sponsor mij!

#15: Judo

Jaaaa, op de helft! Judo it was. Moeilijke sport zeg! Of in ieder geval, ik bleek geen verborgen talent voor judo te hebben, hehe 😀

Ik mocht meetrainen bij een les gegeven door een vriend van mij, Dave! Al sinds ik hem ken (1e jaar studie) weet ik dat hij heel druk is met zijn passie judo. Hij heeft wel eens pogingen gedaan om mij mee te krijgen naar 1 van zijn lessen, maar zijn moeite was tevergeefs. Mezelf door hem door de lucht laten gooien? Dacht het niet. Maar met deze challenge kon ik er toch echt niet onderuit.

En ja, het was een kwestie van gooien of gegooid worden. In mijn geval natuurlijk dat laatste. Ondanks mijn struggles vond ik het wel echt heel erg leuk!

dag15_judo3  dag15_judo2

Tijdens een sparringspartij tussen mij en Dave beloofde hij dat hij me gaat sponsoren als ik hem op de rug kreeg. En het lukte. Wat een verrassing hè? Een judoka met 2e dan. Daar heb ik gewoon geheel, 100%, op eigen krachten, van gewonnen. Nou. Heee. Hoe is’t mogelijk?!

dag15_judo

Ik kreeg een mooi pak te leen!

Na afloop van de training keek Dave me aan en zei: je bent er wel een beetje klaar mee, of niet? We kennen elkaar al jaren en hij leest de vermoeidheid van m’n gezicht. Shit, het is echt aan me te zien. Ja, ik ben moe. Ja, m’n lichaam klaagt. Maar nee, ik ben nog niet klaar. Deze challenge zal ik uitvechten tot het eind! Dat de stand inmiddels op €365.- staat maakt me ZO happy! Met dit geld zullen geweldige dingen worden gedaan. Hebben jullie bijvoorbeeld al gehoord van Kindergasthuis De Boeg? Ik heb het geloof ik ook al 15 keer gezegd, maar: THANKS!!!

Al met al heb ik weer genoten. Weer andere bewegingen, weer andere mensen, weer zo’n goede training. Leerzaam, en leuk! Een geslaagde laatste dag van de eerste helft! Word jij hier ook zo enthousiast van? Druk het uit in euro’s 😉 en sponsor mij! Vul je naam in zodat ik je persoonlijk kan bedanken!

#14: Systema

Systema is Russisch. Er zijn geen verboden technieken, alles is toegestaan. Aan het einde van de 2 uur durende training ging 1 iemand tegen de muur staan en gingen er 2 aanvallers op diegene inslaan. Natuurlijk hielden zij zich wel in, maar zachtjes was het niet. Bij mij werd er nog redelijk rustig aan gedaan, maar bij anderen zeker niet! Het doel was om ontspannen de klappen te incasseren en scherp te blijven. Je blik groot houden en niet verkrampen. Ontspannen is namelijk 1 van de kernbegrippen van systema, net zoals

  • ademhaling (goede ademhaling is essentieel om ontspannen te blijven),
  • beweging (ontwijken is beter dan incasseren), en;
  • structuur (je probeert de houding van de aanvaller te laten ‘instorten’)

Die oefening hebben we even op de foto gezet, maar dan met wat meer aanvallers dan 2 . Volgens mij genoten ze hier stiekem wel een beetje van! “Jooeee de foto is nu wel genomen hoor”, roep ik hier na een paar seconden.

dag14_systema

Wederom was dit leerzaam voor mij, want ik merkte dat ik de neiging heb om aanvallende technieken te blokkeren met mijn armen en mijn spieren aan te spannen. In plaats van het meebewegen met de aanval, zodat deze zachter aankomt, en te ontspannen om m’n hoofd koel te houden. Thanks QMA Systema Utrecht, voor de leerzame training!

Ik heb er sowieso weer wat blauwe plekken bij… laat ze wat waard zijn: Sponsor mij! Vecht deze challenge met me mee. Elke euro geeft me de steun om dit vol te houden, ik ben je ontzettend dankbaar!